نمىدهد ، زيرا اگر مرتكب كار زشت شود ، ديگر اسماى او نيكو نيستند ، گاهى اسمها را از كردار شخص مىگيرند ، بنا بر اين اگر خداوند ظلم كند ، از اين كردار نام « ظالم » روى او مىگذارند و اگر عدالت كند ، نام « عادل »
وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا
: در بارهء معناى آن اقوالى است :
1 - حسن و سعيد بن جبير گويند : يعنى : نمازت را پيش كسى كه ترا اذيت مىكند ، آشكار مكن و پيش كسى كه از تو جانبدارى مىكند و خواستار آن است ، پنهان مكن .
در روايت است كه هر گاه پيامبر نماز را بلند مىخواند و مشركين مىشنيدند ، از او بدگويى كرده ، به آزارش مىپرداختند . خداوند دستور داد كه نماز را آهسته بخواند . اين جريان در مكه و در آغاز بعثت بود .
از امام باقر ( ع ) و امام صادق ( ع ) نيز همين طور روايت شده است .
2 - مجاهد و عطا و مكحول گويند : يعنى : هنگامى كه دعا مىكنى ، نه بلند دعا كن ، نه آهسته ، بلكه بطور متوسط ، دعا كن ، بنا بر اين منظور از « صلاة » دعاست .
از ابن عباس نيز چنين روايت شده است .
3 - ابو مسلم گويد : يعنى نه همهء نمازها را آهسته بخوان و نه همهء آنها را بلند .
بلكه نمازهاى شب را بلند و نمازهاى روز را آهسته بخوان .
4 - جبائى گويد : نماز را چندان بلند مخوان ، كه اگر كسى نزديك تو مشغول نماز باشد ، به تو مشغول گردد و چندان آهسته مخوان كه صداى خود را نشنوى .
قريب به همين مضمون از امام صادق ( ع ) نيز روايت شده است . فرمود :
- بلند خواندن نماز يعنى با صداى بلند خواندن و آهسته خواندن آن يعنى طورى كه گوش خود شخص صدا را نشنود . بايد طورى قرائت كرد كه در حد وسط باشد .
نمىگويد : « و ابتغ بين ذينك سبيلا » ( يعنى ميان بلند و آهسته راهى انتخاب كن ) زيرا مقصود و مشار اليه ، خود فعل است . مثل
عَوانٌ بَيْنَ ذلِكَ
( بقره 68 ) .
وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً
: بگو : ستايش خداى راست كه فرزند