قرائت :
يعنى : بندگان تو خطا مىكنند و تو پروردگارى بزرگ هستى كه سرزنش آنها لايق مقامت نيست . در قرآن كريم مىفرمايد : لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسِينا أَوْ أَخْطَأْنا ( بقره 286 : اگر فراموش يا خطا كنيم ما را مؤاخذه مكن ) شاعر گويد : يعنى : مردم ، امير را سرزنش مىكنند ، با اينكه خودشان بخطا رفتهاند و نبايد راهنما را ملامت كرد ، بنا بر اين قرائت ابن عامر : « خَطَا » به معناى « اخطاء » است . ممكن است « خَطَا » به معناى « خِطْأ » باشد . نظير : « مِثل و مَثل و شبه و شَبَه . . . » قرائت ابن كثير « خِطاء » ممكن است مصدر باب مفاعله باشد ، اگر چه چنين استعمالى در زبان عرب سراغ نداريم ، لكن باب تفاعل آن استعمال شده است . مثل : « تخاطأت النبل أحشاءه » و باب تفاعل بباب مفاعله دلالت دارد ، زيرا مطاوعهء آن است . اما وجه قرائت « خِطْأ » روشن است ، زيرا اين كلمه مصدر و به معناى گناهى است كه بطور عمد صورت گيرد . فاعل آن « خاطئ » است . چنان كه مىفرمايد : لا يَأْكُلُهُ إِلَّا الْخاطِؤُنَ ( الحاقه 37 : جز گنهكاران از آن نمىخورند ) كلمهء « خطاء » مثل « عطاء » اسم مصدر است . اولى از « اخطأت » و دومى از « اعطيت » است .