خواهى شد . كلبى گويد : يعنى هر چه دارى بذل و بخشش نكن كه چون افراد بعدى بيايند و چيزى نداشته باشى كه به آنها دهى ، زبان به سرزنش تو مىگشايند . روايت شده است كه : زنى پسرش را نزد پيامبر گرامى فرستاد و گفت به پيامبر عرض كن : مادرم به زرهى احتياج دارد . اگر گفت : صبر كنيد تا برسد ، بگو : مادرم به پيراهنت ، احتياج دارد . پسر نزد پيامبر گرامى آمد و پيام مادر را ابلاغ كرد . حضرتش جامه را از تن بيرون آورد و به او داد . از اينرو اين آيه ، نازل شد . گفتهاند : بر اثر اين بخشش ، در خانه نشست و براى نماز بيرون نيامد ، زيرا جامهاى نداشت كه بپوشد ، از اينرو كفار او را ملامت كرده ، گفتند : محمد ، خوابش برده و مشغول لهو و لعب است و نماز را ترك كرده است . إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ : خزانههاى خداوند ، پر و گسترده است لكن بر طبق مصلحت ، روزى افراد را گاهى توسعه مىدهد و گاهى تنگ مىگيرد . إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً : او به احوال بندگان دانا و بمصالح آنها بصير است ، بنا بر اين براى يكى روزى را توسعه مىدهد و براى ديگرى تنگ مىگيرد و تدبير او بر طبق مصلحت افراد است .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ١٤ — صفحة 127
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص١٢٧
آيهء اخير ، متصل است به آيهء سابق ، زيرا ترغيب مىكند كه انسان با اعتماد به خداوند ، بذل و بخشش كند و از بخل خوددارى نمايد و در زندگى مقتصد و ميانهرو باشد ، زيرا خداوند ، با كمال قدرتى كه دارد ، گاهى روزى افراد را توسعه مىدهد و گاهى تنگ مىسازد ، تا مراعات مصلحت ايشان را كرده باشد ، بنا بر اين بندگان خدا برعايت مصلحت و پيمودن راه اقتصاد و ميانهروى سزاوارترند .