بيان آيه 189 تا 193
قرائت
شركاء : اهل مدينه و ابو بكر « شركاء » بكسر شين و سكون راءِ و ديگران به صيغهء جمع خواندهاند . هر دو قرائت بيك معنى است . زيرا مصدر هم به معناى صفت به كار مىرود .
لا يتبعوكم : نافع در اينجا و در سورهء شعراءِ به سكون تاء و ديگران به تشديد خواندهاند . هر دو قرائت بيك معنى است .
مقصود
در آيهء پيش ، نام خداوند برده شد و در اين آيات در بارهء يگانگى او مىفرمايد :
هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ جَعَلَ مِنْها زَوْجَها لِيَسْكُنَ إِلَيْها
: اين خطاب به بنى آدم است ، يعنى خداوند شما را از آدم آفريد و همسرش حوا نيز از خود آدم خلق كرد ، تا با او انس بگيرد .
فَلَمَّا تَغَشَّاها حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيفاً
: همين كه او را در آغوش كشيد و با او در آميخت احساس حملى سبك كرد .
فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمَّا أَثْقَلَتْ دَعَوَا اللَّهَ رَبَّهُما لَئِنْ آتَيْتَنا صالِحاً لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ
:
مدتى اين حمل سبك بود و مىتوانست نشست و برخاست و آمد و رفت كند و حمل او را مانع نمىشد . همين كه حمل بزرگ شد و احساس سنگينى كرد ، آدم و حوا ، هر دو از خداوند درخواست كردند كه اگر بما فرزندى صالح و بقولى نسلى صالح و سالم عطا كنى ، در برابر اين نعمت ترا شكر گزارى خواهيم كرد . اين سؤال را از اين جهت كردند كه مىخواستند با داشتن فرزندى شايسته ، از وحشت و غم تنهايى نجات يابند .
هر گاه يكى از آنها بجايى مىرفت ، ديگرى تنها مىماند و همدمى نداشت . ممكن