وَ كَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْناها فَجاءَها بَأْسُنا بَياتاً أَوْ هُمْ قائِلُونَ
: بسيارى از مردم قريهها را هلاك كرديم و عذاب ما بوقت شب يا هنگامى كه آنها بوقت ظهر استراحت كرده بودند ، بر آنها نازل شد : بديهى است كه نازل شدن عذاب ، در چنين وقتى خطرناكتر است .
فَما كانَ دَعْواهُمْ إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا إِلَّا أَنْ قالُوا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ
: هنگامى كه عذاب ما بر آنها نازل شد ، تنها مطلبى كه اظهار ميكردند ، اين بود كه مىگفتند : ما ستمكار بوديم . بدينترتيب هنگامى كه عذاب خدا را به چشم مىديدند ، زبان به اقرار و اعتراف مىگشودند يا هنگامى كه دچار عذاب شده بودند و هنوز نيمه جانى داشتند ، اعتراف مىكردند . از اينجا استفاده مىشود كه اقرار و اعتراف مىكردند . از اينجا مىشود كه اقرار و اعتراف و توبه ، بهنگام نزول بلا و گرفتارى سودى ندارد .