كه در انتظار سرانجام و نتايج كارها هستند و به آن ايمان و اعتراف دارند . پس نسبت انتظار به آنها مجازى است . جبائى گويد : مقصود از تأويل ، و عدههايى است كه در باره بعث و نشور و حساب و عقاب ، به آنها داده شده است .
يَقُولُ الَّذِينَ نَسُوهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِّ
: آنان كه دستورات ما را بدست فراموشى سپردند و از آنها اعراض كردند ، در آن روز اعتراف مىكنند كه فرستادگان خدا بر حق بودهاند و عقل بدرستى گفتار آنها گواهى مىدهد .
فَهَلْ لَنا مِنْ شُفَعاءَ فَيَشْفَعُوا لَنا أَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ
:
آرزو مىكنند كه شفيعانى پيدا شوند و آنها را از كيفر نجات دهند يا اينكه به دنيا باز گردند و دست از شرك و معصيت بردارند .
قَدْ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ
: آنچه در بارهء خدايى بتها و شفاعت آنها مىگفتند ، بر باد رفت و خود را به هلاكت افكندند .