ممكن است خداوند به آنها قدرتى ببخشد كه صداى يكديگر را بشنوند . يا اينكه موانع شنيدن صدا را از ميان بر ميدارد .
الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَهْواً وَ لَعِباً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا
: آنها كه دين خود را كه خداوند به آن امر كرده بود سرگرمى و بازى پنداشتند و هر چه خداوند حلال كرده بود حرام و هر چه حرام كرده بود حلال شمردند و بزندگى دنيا و باقى ماندن زياد در اين سراى فانى فريفته شدند .
فَالْيَوْمَ نَنْساهُمْ كَما نَسُوا لِقاءَ يَوْمِهِمْ هذا
: ابن عباس و حسن و مجاهد گويند :
يعنى امروز آنها را در عذاب باقى مىگذاريم ، همانطورى كه آنها خود را براى چنين روزى آماده نكردند . جبائى گويد : يعنى با آنها معاملهء كسى مىكنيم كه در آتش بدست فراموشى سپرده شده است ، نه او را اجابت مىكنيم و نه او را رحم ! همانطورى كه آنها هم در دنيا از تفكر و انديشه و تحصيل دانش نسبت بمطالب دينى خوددارى و همه چيز را فراموش كردند .
وَ ما كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ
: « ما » در هر دو مورد ، مصدرى است . يعنى با آنها به دو جهت معاملهء فراموش شدگان مىكنيم : يكى بواسطهء اينكه امروز فراموش كردند ، ديگر بواسطهء اينكه آيات ما را منكر شدند .
در بارهء اين آيه اختلاف است . برخى گويند : اين آيه كلام خداست و حكايت از اهل بهشت نيست و كلام اهل بهشت تا
« حَرَّمَهُما عَلَى الْكافِرِينَ »
تمام شده است . برخى گويند تا
« الْحَياةُ الدُّنْيا »
كلام اهل بهشت است و دنبالهء آن كلام خداست .