نيز بر همين عقيدهاند . بنا بر اين ذبيحهء آنها حلال نيست .
وَ طَعامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ
: و حلال است كه از طعام خويش به آنها بدهيد .
وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ الْمُؤْمِناتِ
: حسن و شعبى و ابراهيم گويند : يعنى براى شما حلال است كه زنان پاكدامن و با ايمان را براى خود عقد كنيد . مجاهد گويد : مقصود زنان آزاد است . ابو على نيز همين قول را اختيار كرده است ، بنا بر اين در صورت قدرت بر ازدواج با زن آزاد ، كنيزان را شامل نمىشود .
وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ
: و زنان پاكدامن يهودى و مسيحى نيز بر شما حلال است . در اين باره نيز اختلاف است :
مجاهد ، حسن ، شعبى و . . . گويند : مقصود زنان پاكدامن اهل كتاب است ، خواه آزاد باشد يا كنيز ، حربى باشند يا ذمى . برخى گفتهاند « مقصود زنان آزاد است ، خواه حربى باشند خواه ذمى .
اصحاب ما گويند : زنان يهودى و مسيحى را نمىتوان به عقد دائم در آورد ، زيرا خداوند مىفرمايد :
« وَ لا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكاتِ حَتَّى يُؤْمِنَّ »
( بقره 221 : با زنان مشرك زناشويى مكنيد تا اينكه ايمان آورند ) و نيز مىفرمايد :
« وَ لا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوافِرِ »
( ممتحنه 10 : به عقد زنان كافر اعتبار مدهيد ) . اينان آيهء مورد بحث را تاويل برده ، گويند : مقصود آن دسته از زنان يهودى و مسيحى است كه به اسلام گرويده باشند و مقصود از زنان پاكدامن با ايمان ، آنهايى است كه در اصل با ايمان بوده و از پدر و مادر مسلمان ، بوجود آمدهاند . گروهى از مردم بودند كه ميل نداشتند با تازه مسلمانان كتابى ازدواج كنند ، از اينرو خداوند اينها را جداگانه ذكر و تشويق كرد كه با آنها ازدواج كنند . اين مطلب را ابو القاسم بلخى حكايت كرده است .
اصحاب ما مىگويند : ممكن است كه اين آيه را به نكاح متعه و گرفتن كنيز از ايشان حمل كرد ، زيرا به نظر ما مانعى ندارد كه انسان با كنيز كتابى يا با متعهء كتابى در آميزد .
و انگهى ابو الجارود از امام باقر ( ع ) روايت كرده ، كه اين آيه با آيهء :