بدين ترتيب ، كسى كه نسبت به خوردن ميته و چيزهايى كه خداوند حكم به حرمت آنها كرد ، اضطرار پيدا كند ، بدون اينكه اين اضطرار را خود خواسته باشد و حرام را حلال بشمارد ، مجاز است كه به اندازه حفظ جان خود - و نه بيشتر - صرف كند . اين معنى از ابن عباس و قتاده و مجاهد است . اهل عراق نيز چنين گويند : اهل مدينه گويند : در وقت اضطرار مىتوان سير خورد . قتاده گويد منظور اين است كه عاصى نباشد مثل كسى كه ستمكار يا دزد يا معصيتكار باشد .
فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
: در اينجا محذوفى است كه قرينهء آن ذكر شده است . يعنى : كسى كه بدون تمايل بگناه ، به خوردن محرمات ، اضطرار پيدا كند ، خداوند گناهان او را مىبخشايد و مىپوشاند و او را مؤاخذه نمىكند . مقصود اين نيست كه گناه مردار خوارى او را عفو مىكند ، زيرا اين را خداوند مباح كرده و كار مباح ، كيفر ندارد .
خداوند رحيم است ، زيرا به بندگان خود مهربان است و از رحمت خود ، در حال خطر جانى ، حرام را بر ايشان حلال كرده است .