فصول اوليهء اين جلد از اصول كافى تأكيد بر سرشت فوقالعاده عملى و موثّق روايات را تداوم بخشيده است ، از آن حيث كه اين روايات تبلور عمل گذشتهاند .
اين عمل گذشته بنا بود در كوتاهمدت تا ظهور امام [ غايب ] ، راهنماى مؤمنان باشد و اين امر مضمون يا فرضيهء اساسى - اگر نگوييم ثابت - روايات جلد اول است .
در اوايل نخستين كتاب از جلد دوم ، يعنى كتاب « الايمان » ، روايتى وجود دارد كه برقى با اسنادى نقل كرده كه اوايل آن متفاوت [ با اسناد كافى ] است ، ولى در پايان ، [ اسناد ] منقول از طريق ابان بن عثمان احمر است . ( ج 2 ، ص 17 ، ح 1 ؛ برقى ، ص 287 ، ح 431 ) اين روايت در اينجا [ كتاب « الايمان » اصول كافى ] ، هم از على بن ابراهيم از پدرش و هم از عدهء قمى مرتبط با احمد برقى از احمد از طريق ابان [ بن عثمان احمر ] نقل شده است . در اين روايت ، از امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] نقل گرديده كه خداوند شرايع نوح ، ابراهيم ، موسى و عيسى [ عليهم السّلام ] را به پيامبر [ صلّى اللّه عليه و إله ] اعطا كرده است . اين مجموعهء شرايع ، دربردارندهء حلال و حرام الهى است و خداوند در آن نماز ، زكات ، روزه ، حج ، امر به معروف و نهى از منكر ، حلال و حرام ، مواريث ، حدود ، فرايض و جهاد فى سبيل اللّه را مقرّر و دربارهء آنها دستوراتى وضع كرده است . سپس خداوند وضو و فىء و جزيه را [ براى پيامبر ] اضافه نمود . ( همچنين ر . ك . ص 17 - 18 ، ح 2 . )
اعتبار وحى و نزديكى [ امامت ] ائمّه [ عليهم السّلام ] - اگر نگوييم همچنين نزديكى ظهور امام [ غايب ] - بارها و بارها [ در اين روايات ] خاطرنشان شده است . براى مثال ، بابى تحت عنوان « اركان اسلام » ( دعائم الاسلام ) شامل 15 روايت ( ص 18 - 24 ) است كه يك روايت از حسين بن محمّد اشعرى از طريق محمّد بن جمهور عمّى ( ص 22 ، ح 12 ) و روايت ديگرى از احمد بن ادريس از طريق ابان بن عثمان ( ص 18 ، ح 3 ) نقل شده است . در يكى از اين روايات ، امام [ عليه السّلام ] اهميت انتظار « قائمنا » را بازگو كرده و سخن را اينگونه به پايان مىبرند كه :
دوره شكل گيرى تشيع دوازده امامى (فارسى) — صفحة 379
مساهمون: آندرو جي . نيومن
ص٣٧٩