قطعا براى ما دولتى است كه هروقت خداوند بخواهد ، آن را ايجاد خواهد كرد . ( ص 22 - 23 ، ح 13 )
اعتبار قطعى وحى امور عبادى ( العبادة ) را نيز شامل مىشود . وجود 13 روايت در بابى تحت عنوان « راضى بودن به قضا » ( الرضاء بالقضاء ) ( ص 60 - 63 ) به همين دليل است .
محمّد بن يحيى از احمد بن محمّد بن عيسى اشعرى از طريق داود رقّى ، روايتى نقل كرده است كه در آن ، امام كسانى را كه به استنباط شخصى خود ( اجتهاد ) عمل مىكنند ، مقصّر و دست نيافته به عبادت صحيح دانسته است . ( ص 60 - 61 ، ح 4 ؛ قس . ج 2 ، ص 71 ، ح 1 . ) 20 در بابى كه داراى 15 روايت دربارهء « ورع » است ( ص 76 - 79 ) ، امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] به ناسازگارى ورع با اجتهاد ( ص 76 ، ح 1 ؛ قس . ص 77 ، ح 4 ، ص 78 ، ح 1 ) عطف توجه كرده كه در اينجا ، « اجتهاد » مبالغه در عبادت تلقّى گرديده است . ( ص 76 ، ح 2 ) همچنين در بابى كه داراى 6 روايت ، بخصوص دربارهء ميانهروى ( اقتصاد ) در عبادت است ، از ائمّه [ عليهم السّلام ] نقل شده كه به كارگيرى تفسير شخصى ( اجتهاد ) در عبادت را به گونهاى كه عملا به افراط در اعمال منجر شود ، نكوهش كردهاند . ( ر . ك . ص 87 ، ح 5 ؛ ص 86 ، ح 4 ) بر اعتبار « نيّت » نيز در بابى كه داراى 5 روايت است ، تأكيد شده . 2 روايت از اين 5 روايت ، در باب متناظر ، در كتاب محاسن برقى ، كه داراى 11 روايت است ، نقل شده . يكى از اين دو روايت از على بن ابراهيم از پدرش از حسين بن يزيد نوفلى - كه در اسناد محاسن به چشم مىخورد - نقل شده است . ( ج 2 ، ص 84 ، ح 2 ؛ محاسن برقى ، ص 260 ، ح 315 ؛ همچنين ر . ك . ج 2 ، ص 85 ، ح 3 ؛ محاسن برقى ، ص 261 ، ح 320 . )
برخى از روايات اين جلد همچنين بر موضع احتياطآميز و معمولا منفى ائمّه [ عليهم السّلام ] - اگر نگوييم نكوهش ثابت و هميشگىشان - نسبت به سرگرم شدن به
دوره شكل گيرى تشيع دوازده امامى (فارسى) — صفحة 380
مساهمون: آندرو جي . نيومن
ص٣٨٠