است . در جاى ديگر ، او اين جملهء امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] را كه مىفرمايد : « العقل دليل المؤمن » به « خرد الهى راهنماى اماميان آگاه است » ترجمه كرده . روشن است كه مىتوان اين روايت را به عبارت سادهتر ديگرى مانند « عقل راهنماى مؤمن است » ترجمه كرد . ر . ك . كافى ، ج 1 ، ص 25 ، ح 24 . قس .
Amir - Moezzi [ op . cit ] , p . 146 n 43
. همچنين نمونههاى بيشترى را كه در ذيل مىآيد . ملاحظه كنيد . اما در اينباره ، امير معزّى « تلازم و مكمّل بودن » عقل و علم نسبت به يكديگر را مدّ نظر قرار داده است .
( 23 ) . به نظر نجاشى ، اين عده شامل محدّثان اشعرى همچون محمّد بن يحيى و احمد بن ادريس و نيز على بن ابراهيم ، داود بن كوره قمى و على بن موسى كميذانى بوده است . ر . ك . نجاشى [ پيشين ] ، ص 377 - 378 ؛ كافى ، ج 1 ، مقدّمه ، ص 48 . از اين دو فرد اخير ، داود با تعدادى از اشعرىها همانند پسر محمّد بن يحيى ، حسن بن محبوب ، يك كوفى ثقه - كه خود احمد بن محمّد بن عيسى از او احاديثى را روايت كرده - و با خود احمد بن محمّد بن عيسى در ارتباط بوده است . او احاديثى را از احمد بن محمّد بن عيسى اشعرى روايت كرده است . همچنين داود احاديثى را بدون واسطه براى خود كلينى نقل كرده است .
ر . ك . نجاشى [ پيشين ] ، ص 158 ؛ اردبيلى [ پيشين ] ، ج 1 ، ص 309 ؛ طهرانى [ پيشين ] ، ج 1 ، ص 129 .
دربارهء حسن بن محبوب ر . ك . اردبيلى [ پيشين ] ، ج 1 ، ص 221 - 224 . اما دربارهء على بن موسى ، گفته مىشود : نسبت كميذانى به او از معادل فارسى كلمهء « قم » مشتق شده و شايد نشاندهندهء اين است كه او يا يكى از اجدادش تازه مذهب بوده است . مسلّما خود على مورد قبول بزرگان شهر بود و - براى مثال - احاديثى را از احمد بن محمّد بن عيسى اشعرى نقل كرده است . ر . ك . اردبيلى [ پيشين ] ، ج 1 ، ص 603 - 604 ؛ طهرانى [ پيشين ] ، ج 1 ، ص 209 .
( 24 ) . دو حديث از اين 9 حديث ، از برقى ( ص 30 ح 3 ؛ ص 225 ، ح 148 ؛ ص 31 بدون شماره ، ص 225 ، ح 146 ) روايت شده بودند . يكى از اين احاديث - يعنى حديث اول - از على بن ابراهيم ، از ابراهيم نقل شده است . صفّار اين روايت را از طريق سندى اندك متفاوت ، از ابراهيم نقل كرده است . ( ص 30 ح 1 ؛ صفّار ، ص 2 ، ح 1 ) يك حديث از محاسن ، كه كلينى آن را ذكر نكرده بود ، از نوفلى نقل شده بود . ( برقى ، ص 225 ، ح 149 ) .
( 25 ) . همچنين ر . ك . ص 34 ح 2 . در اينجا ، اين روايت از حسين بن محمّد اشعرى روايت شده ، اما پس از او با سندى روايت شده كه با سند موجود در بصائر ( ص 9 ، ح 5 ) اندكى متفاوت است . حديث منفردى كه در