همانگونه كه قريب 61 روايت در ضمن بيش از شش باب ( ص 464 - 466 ) گواهى مىدهند ، گفته شده است : ائمّه [ عليهم السّلام ] به چگونگى وفات خود نيز علم دارند ؛ 23 هر امامى امامت را از جانب پيامبر [ صلّى اللّه عليه و إله ] ، به امام پس از خود واگذار مىكند ( ص 470 - 473 ) ، و پيش از وفات ، مىداند چه كسى پس از درگذشت وى ، ولايت او را دريافت مىكند ( ص 473 - 474 ) ، و پيش از درگذشت خود ، جانشين خود را مىشناسد ( ص 475 - 477 ) و « امانتهايى » را كه به وى سپرده شده ( اشاره به
الْأَماناتِ
در آيهء 58 سورهء نساء ) به جانشين خود تحويل مىدهد ( ص 475 - 477 ) و پيشاپيش از زمان درگذشت خويش آگاه است . ( ص 480 - 484 ) از اين 61 روايت ، احمد بن محمّد 15 حديث نقل كرده است كه يكى از آنها از طريق جميل بن درّاج ( ص 471 ، ح 7 ) و يكى از طريق معلّى ( ص 476 ، ح 6 ) نقل شده است ؛ يعقوب بن يزيد 6 روايت ، محمّد بن حسين كوفى 3 روايت و ايّوب بن نوح بن درّاج 24 2 روايت نقل كردهاند . محمّد بن عيسى نيز 2 حديث نقل كرده است كه يكى از آنها از طريق ابو حمزه ثمالى نقل شده است . ( ص 474 ، ح 6 ) ابراهيم بن هاشم 2 حديث نقل كرده است . محمّد بن عبد الجبّار 2 روايت نقل كرده كه يكى از آنها از طريق محمّد بن خالد برقى نقل شده است . ( ص 473 ، ح 3 ) محمّد بن حسين يك روايت نقل كرده است . عبّاس بن معروف از طريق فضيل ( ص 475 ، ح 2 ) ، و عمران بن موسى قمى ، 25 عبد اللّه بن محمّد اشعرى و سلمة بن خطّاب 26 هركدام يك روايت نقل كردهاند . هريك از دو روايتى كه از احمد بن محمّد و ابراهيم بن هاشم روايت شده ، از طريق على بن ابى حمزه ثمالى نقل شده است .
( ص 472 ، ح 8 و 11 )
براى مثال ، در يكى از رواياتى كه از احمد بن محمّد نقل شده ، شخصى از امام جعفر [ صادق عليه السّلام ] سؤال مىكند :