مقدمه
در اين باب از سرگذشت خليفگان عباسى بدوران اول و حوادث مهم عصر ايشان ( 132 - 232 ه ) گفتگو ميكنيم . دولت عباسى مدت پنج قرن از سال 132 كه ابو العباس سفاح بخلافت رسيد تا سال 656 كه بغداد بدست هلاكوخان مغول سقوط كرد در دنياى اسلام زمام قدرت را به كف داشت و بگفته صاحب الفخرى " از دولتهاى بزرگ جهان بود و در جهان با سياستى پيوسته به دين فرمان ميراند و نيكان و پارسايان جهان برعايت دين و ديگران از ترس يا اميد اطاعت آن ميكردند و پانصد سال كار خلافت و دين را بدست داشت و به حق دولت پر مكرمتى بود كه برواج علم و آداب ميپرداخت و شعاير دين را رعايت ميكرد ، كارهاى نيك را رواج ميداد و بعمران جهان ميكوشيد و محرمات را منع ميكرد و حدود كشور را نگه ميداشت ، چنين بود تا در اواخر ايام كه ستم رواج گرفت و كار بشوريد و دولت از دست برفت "
ابو العباس سفاح 132 - 136
ابو العباس عبد الله بن محمد بن على ملقب بسفاح نخستين خليفه عباسى بود . پدر وى محمد در آخر دوران اموى در بسط دعوت عباسيان كوشش فراوان كرد و بسال 125 ه بمرد و كار دعوت را به فرزند خويش ابراهيم ملقب به امام سپرد . ابراهيم امام بدست مروان خليفه اموى محبوس و مسموم شد و كار دعوت بدست ابو العباس افتاد . وى به كوفه رفت ( 132 ) هفتهاى چند نهان ميزيست و عاقبت باصرار پيروان خود دعوت را