سادگى بدوى و آزادى را كه از خصايص زندگى صحراست با هم داشت از اينرو پدران به دختران خود افتخار ميكردند و در موقع انتخاب كنيه مرد را به دختر يا زن يا خواهرش نسبت ميدادند و ميگفتند ابو ليلى يا ابو بثينه و امثال آن . زنان عرب با مردان روبرو ميشدند و با آنها گفتگو ميكردند و احيانا پيشواى سپاه ميشدند .
لباس
لباس بدويان قبايى دراز بود كه وسط آن چاك داشت و از عقب آويخته بود و كمر آن با كمربند چرمين بسته ميشد ، هنوز هم بدويان از زن و مرد اين گونه لباس را به كار مىبرند روى قبا عبائى مىپوشيدند ، عبا از پشم شتر بافته ميشد . در موقع جنگ و اسبسوارى لباس مخصوصى ميپوشيدند كه از لباس معمولى كوتاهتر بود . پوشش سر عمامه بود و حجم آن بتناسب سن و مقام اشخاص تفاوت ميكرد . روى عمامه طيلسان مىانداختند طيلسان دستمال بزرگى بود كه تا روى شانهها ميرسيد و گردن را از آفتاب محفوظ ميداشت .
لباس بتناسب ثروت و مقام و نوع كار اشخاص تفاوت ميكرد . مثلا لباس فقيه و دبير با لباس سپاهى تفاوت داشت . روساى قبايل و بزرگان قوم قبائى مىپوشيدند كه تا زانو ميرسيد و با آن شلوارى نيز ميپوشيدند و روى آن لباس گشاد و بلند بتن ميكردند كه تا پشت پاشنه ميرسيد و كمر آن را با كمربند ابريشمى ميبستند ، روى همه اينها جبه يا قبا ميپوشيدند . جبه را عربها از ايران يا روم شرقى فرا گرفته بودند . قبا دو گونه بود قباهايى كه آستين گشاد داشت و قباهايى كه آستينهاى تنگ داشت و دكمههاى آن نزديك هم بود .
لباس زنان
لباس زنان عبارت از يك شلوار گشاد بود و پيراهنى كه نزديك گردن آن چاك داشت بعلاوه يك روپوش تنگ و كوتاه كه معمولا بهنگام سرما مى - پوشيدند . زن عرب وقتى از خانه بيرون ميرفت لباس ديگرى ميپوشيد كه تن او را مستور ميكرد و لباسش را از خاك و گل حفظ ميكرد ، سر خود را نيز با دستمالى