را در راه خدا و دستگيرى كسان خرج ميكردند . در خوردن غذا قواعد صحت را رعايت ميكردند و در خوردن افراط نمىكردند در حديث آمده : " ما مردمى هستيم كه غذا نمىخوريم تا گرسنه شويم ، وقتى غذا خورديم سير نميشويم . " پيش از غذا دستهاى خود را مىشستند ، غذا را با دست ميخوردند زيرا در آن هنگام قاشق و چنگال نبود . در اروپا نيز تا مدتى پيش كار بدينگونه بود ، با وجود اين امام احمد نقل مىكند كه پيغمبر براى قطع گوشت كارد به كار ميبرد . هنگام غذا فرشى بر زمين ميگستردند و اطراف آن مىنشستند چنان كه ما امروز دور ميز مىنشينيم .
عربها و مخصوصا مردم صحرانشين مردمى بخشنده بودند و غذاى خود را به ديگران مىخورانيدند ، صحرانشينان هنگام شب آتش روشن ميكردند تا مهمانان به وسيله آن راهنمائى شوند .
انواع غذا
بهترين غذاى عرب تريد بود ، نان را پاره پاره ميكردند و آب گوشت روى آن مىريختند و روى آن گوشت مينهادند . جز اين ، غذاهاى ديگر داشتند كه در تهيه آن گوشت و حبوب و خرما به كار مىرفت ، سبزيجات در غذاهاى آنها مصرف نميشد زيرا سرزمين آنها خشك بود و از سبزيجات بى - بهره بودند . ولى بايد در نظر داشت كه وقتى عربها با ملل ديگر آميزش كردند غذاى آنها تغيير يافت و انواع آن متعدد شد و در كار غذا روش تازه پيش گرفتند . در عهد امويان عربها هنگام غذا پيشبند و قاشق به كار ميبردند ، قاشق از چوب ساخته ميشد ، از چين نيز قاشقهاى چينى ميآوردند هنگام غذا روى كرسى مىنشستند و ميز غذا جلو آنها بود كه روى آن پوششى گسترده بودند .