موارد و امثال آن ، تشديد را بايد به طور كامل ادا كرد .
وقف بر اواخر كلمات
« 1 » وقف به اسكان در اواخر كلمات جايز است . اصل ، در هر حرفى كه بتوان بر آن وقف كرد ، وقف به اسكان است . اگر قبل از موقوف عليه ، حرف صحيح ساكن يا علّهء ساكن باشد ، بايد بين دو ساكن جمع كرد مگر اين كه در آن ، حرف علّه و همزه « 2 » باشد . در جايى كه به « روم » يا « اشمام » وقف شود ، در واقع ، وقف نمودن به اشاره است و همهء اينها جايز و روايت شده است .
« روم » اختلاس و ادا كردن قسمتى از حركت است ، و « اشمام » جمع نمودن لبها اندكى بعد از ساكن كردن حرف است . از نظر قاريان ، وقف « روم » جز مفتوح و منصوب ، بر ساير حركات داخل مىشود ، ولى اشمام فقط در مضموم و مرفوع واقع مىگردد ، كه بحث آن پيشتر گذشت .
هامش
( 1 ) عنوان بحث از محقّق كتاب ، « دكتر على حسين البّواب » است . ( ر . ك : النّشر ، ج 2 ، ص 120 ، باب وقف ) ؛ شرح الكافية الشافيه ، ج 4 ، ص 1979 و ما بعد آن .
( 2 ) اگر حرف علّه و همزه در كنار هم قرار گيرد ، در قرائت حمزه ، هنگام وقف مىتوان همزه را حذف كرد ، مانند وقف بر كلمات : « شىء » و « يشاء » كه در صورت وقف ، آنها را « شى » و « يشا » مىخوانند . م .