فصل :
اگر دو حرف مشدّد در يك يا دو كلمه اجتماع كردند ؛ مانند اطَّيَّرْنا ( نمل ، آيهء 47 ) ؛ ازَّيَّنَتْ ( يونس ، آيهء 24 ) ؛ يَصَّعَّدُ ( انعام ، آيهء 125 ) ، و ذُرِّيَّةٌ ( بقره ، آيهء 266 ) ؛ قُلْ لِلَّذِينَ ( آل عمران ، آيهء 12 ) و أَنْصارٍ رَبَّنا « 1 » ( بقره ، آيهء 192 ، 193 ) و مانند اينها ، سزاوار است قاريان آنها را در تلفظ آشكار كنند و حق هر حرفى را از تشديد كامل ، متوسط و مانند آن عطا كنند .
فصل :
اگر سه مشدّد به طور متوالى در دو كلمه يا بيشتر ظاهر شود ، مانند دُرِّيٌّ يُوقَدُ ( نور ، آيهء 35 ) ( در قرائت كسانى كه « يوقد » را با « ياء » خواندهاند ) « 2 » يا مانند قول خداوند : وَ عَلى أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَكَ « 3 » ( هود ، آيهء 48 ) و مانند آنها ؛ سزاوار است قارى قرآن ، آنها را در تلفظ آشكار كند و حق هر حرفى را از تشديد ، آن گونه كه هست ، ادا كند .
فصل - وقف بر حرف « مشدّد »
« 4 » وقف نمودن بر حرف مشدّد ، بر زبان دشوار است ؛ زيرا هنگام وقف ناگزيريم تشديد را در تلفظ ظاهر كنيم تا امكان شنيده شدن پيدا كند ؛ مانند مِنْ وَلِيٍّ ( بقره ، آيهء 107 ) ؛ مِنْ طَرْفٍ خَفِيٍّ ( شورا ، آيهء 45 ) و النَّبِيُّ ( آل عمران ، آيهء 68 ) نزد قاريانى كه آن را بدون همزه خواندهاند ، « 5 » و مُسْتَمِرٌّ ( قمر ، آيهء 2 ) و صَوافَّ ( حج ، آيهء 36 ) . در اين