چه بدعت خوبى است « 1 » .
لازم است قارى قرآن اين موارد را به وصل و با هم بخواند :
موصوف و صفت « 2 » ، فاعل و مفعول ، مؤكّد و مؤكّد ، بدل و مبدل منه ، مستثنا و مستثنا منه ، معطوف و معطوف عليه ، مضاف و مضاف اليه ، مبتدا و خبر ، حال و صاحب حال ، پرسش و پاسخ ، تميز و اسم مبهم ماقبلش ، و تمام معمولها با عواملش . جز در چند مورد ، نبايد بين اجزاى اين جملات فاصله بيفتد « 3 » .
فصل اوّل - وقف « تام »
وقف بر موضعى است كه از نظر لفظى و معنوى از ما بعدش جدا باشد « 4 » .
از [ پدر ] عبد الرحمان بن ابى بكرة « 5 » روايت شده است : جبرئيل بر نبى گرامى صلّى اللّه عليه و إله فرود آمد و گفت : قرآن را بر يك حرف ( قرائت ) بخوان ، ميكائيل به جبرئيل گفت : آن را
هامش
( 1 ) اين خبر و جواب آن در سخاوى ، ص 199 آمده است . ( همچنين ر . ك : اللطائف ، ص 250 و اشمونى ، ص 6 ) . سيوطى در الاتقان ، ج 1 ، ص 87 مىنويسد : [ اين مطلب را ] ابن برهان نحوى از ابو يوسف قاضى حكايت كرد . . . . ابن برهان : او عبد الواحد بن على است و در سال 456 ( ه . ق ) وفات يافته است . ( ر . ك : إنباه الرواة ، ج 2 ، ص 213 ) در بين متقدمان كسى را نيافتم كه اين رأى را به ابو يوسف نسبت داده باشد .
( 2 ) در نسخهء « ط » فعل به فاعل هم اضافه شده است ، ولى در نسخهء « س و د » موجود نيست .
( 3 ) ابن انبارى ، ص 116 و سخاوى ، ص 199 ب .
( 4 ) دانى وقف تام را در صفحه 5 كتاب المكتفى چنين تعريف مىكند : وقف بر موضعى است كه وقف بر آن و ابتدا از ما بعدش نيكو و پسنديده است ، براى اين كه چيزى از ما بعد آن به ما قبلش تعلق ندارد و محل وقف تام در پايان قصص و اكثرا در فواصل آيات موجود است ( سخاوى ، ص 202 ب ؛ النّشر ، ج 1 ، ص 226 و زكريا و اشمونى ، ص 9 ) .
( 5 ) عبارت داخل قلّاب در هيچ يك از نسخهها نيست ، ولى ابو عمرو دانى ، سخاوى و مسند أحمد آن را آوردهاند . أبو بكرة ، نضر بن حرث يا ابن مسروح است ، كه از رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله روايت كرده و اولادش از او روايت كردهاند ( الاصابه ، ج 3 ، ص 571 ) . عبد الرحمن فرزند ابن مسروح است كه در بصره ولادت يافته است ( الكاشف ، ج 2 ، ص 158 ) .