بخش نهم احكام نون ساكن و تنوين ، مدّ و قصر
احكام نون ساكن و تنوين
« 1 » تنوين در قرآن « 2 » ، نون ساكنى است كه به آخر اسم ملحق مىشود ؛ هنگام تلفظ ، آشكار شده ، ولى در رسم الخط « 3 » نوشته نمىشود ، امّا نون ساكن در آخر و وسط كلمه مىآيد .
اين فصل مشتمل بر پنج قسمت است :
اوّل - اظهار :
نون ساكن و تنوين با شش حرف حلقى ، اظهار مىشود . حروف حلقى عبارتاند از : همزه و هاء ، عين و حاء ، خاء و غين « 4 » ، مانند
مِنْ إِلهٍ
( آل عمران ، آيهء
هامش
( 1 ) دربارهء احكام نون ساكن و تنوين ر . ك : الكتاب ، ج 2 ، ص 414 ؛ السبعه ، ص 125 ؛ الرعايه ، ص 236 ؛ الكشف ، ج 1 ، ص 161 ؛ التحديد ، ص 96 ، ابراز المعانى ، ص 201 ، الممتع ابن عصفور ، ص 695 ؛ شرح الكافية الشافيه ، ج 4 ، ص 2192 ؛ النّشر ، ج 2 ، ص 22 ؛ شرح المقدمه ، ص 45 و نهاية القول المفيد ، ص 116 .
( 2 ) در زبان عربى نيز چنين است .
( 3 ) مؤلف در النّشر ، ج 2 ، ص 22 مىنويسد : به جز كأيّن ( كه در قول خداوند آمده ) كه همه جا آن را با نون نوشتهاند . . .
( 4 ) در نسخهء « ط » « غين و خاء » آمده است . قرار دادن خاء و غين از حروف اظهار ، در صورتى است كه آنها را جزو حروف حلقى بشماريم . از اين رو ، مؤلف در النّشر ، ج 2 ، ص 22 مىنويسد : از آنها چهار حرف : همزه ، هاء ، عين و حاء ، بدون هيچ اختلافى از حروف حلقى است ، ولى در مورد