نترسيده ، اميدوار به او نبوده و از دستورات او فرمانبردارى نكرده باشد از همه اين فوايد محروم است . اما كسى كه مؤمن به خدا بوده ، قصد فرمانبردارى او را دارد ولى گاهى اوقات اختيار را از كف داده و مرتكب گناهى مىگردد چنين كسى اگر با قصد معانى ، اين دعاها را بخواند ، از فوايد آن محروم نبوده و حتى اميد است كه خداوند پاداشى بيش از آنچه در روايت آمده است به او بدهد ، و حتى اگر هنگام قرائت گاهى اوقات از قصد معانى آن غافل شده و گاهى اوقات به آن توجه داشته باشد ، باز هم ممكن است لطف خدا شامل او شده و قسمتى را كه با غفلت خوانده است ، حيات بخشيده و بپروراند .
خلاصه بطور يقين ، به اندازه ايمان ، عمل و قصدش و حتى بيشتر ، پاداش مىبيند . خداوند تقصيرات او را بخشيده و نورى علاوه بر آنچه در روايت آمده است به او عنايت مىفرمايد ، نواقص آن را تكميل ، آن را پرورش داده و پاداش تمام و كمالى به او عنايت مىنمايد . انسان نبايد هيچ خير و عبادتى را با اين شبهه كه بخاطر بديم برايم فايده ندارد ، ترك كند . زيرا هر انديشهاى كه باعث ترك عملى شود وسوسه شيطان است . بلكه بايد تا جايى كه مىتواند شرايط را بوجود آورده و آن عمل را انجام دهد و براى قبول شدن آن به خداوند پناه ببرد . و در صورتى كه خداوند اضطرار واقعى او را ببيند ، يا توانايى انجام آنچه را نمىتواند ، به او عنايت فرموده و يا همان عمل بدون شرايط را كه مىتواند انجام دهد از او قبول مىنمايد و او را بخاطر اين كه عملش فاقد شرايط
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 435
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٤٣٥