انجام كارى بر خلاف آن همزمان با هم استهزاء و غفلت است نه نيت .
در يك كلام ، مراد از نيت ، ايجاد آنچه قصد كرده در خارج است ، نه از دل گذراندن آن ، گرچه در اين حال مشغول انجام كارى كه مخالف آن است باشد . مثلا آنجا كه مىفرمايد : « منظور تو از سعى بين صفا و مروه اين بود كه بين ترس و اميد هستى » منظورش اين است كه در حالى بين صفا و مروه رفت و آمد كن كه واقعا در حالت ترس و اميد باشى ، مانند كسى كه در آستانه سراى سلطان قدم زده و به زودى او را مىبيند ، كه چگونه هم اميد دارد كه با كرم و جود با او برخورد نموده و او را بپذيرد و هم مىترسد كه او را رد نموده و مجازات نمايد ، و در حالى كه فكرش مشغول اين دو است ، قدم مىزند و حتى رغبت و ترس دو محرك براى اين قدم زدن هستند .
[ سعى در جهت اخلاص ]
علاوه بر رعايت موارد فوق بايد به اصلاح نيت نيز بپردازيم زيرا اولين چيزى كه بر هر مكلفى و در هر عبادتى واجب مىباشد ، اصلاح نيت و خالص كردن صادقانهء آن است و آنچه در اين بحث بطور اجمال در اين باره مىتوان گفت اين است كه بايد انگيزه او براى بجا آوردن حج ، اين باشد كه حج عاملى در جهت از بين رفتن پردهها بين او و پروردگار بوده و او را به زيارت خدا برساند و از همراه ساختن هر چيزى با اين نيت بايد خوددارى نمايد .