براى كشف نيت و انگيزهاى كه دارد مىتواند خود را امتحان كند .
مثلا اگر بعد از اين كه براى سفر حج آماده شد و مردم از اين مطلب مطلع شدند ، بفهمد كه هدف او با صرف هزينهء سفر ، در جاى ديگر برآورده شده و مردم نيز از آن مطلع نخواهند شد و صرف هزينه در آن مورد ، نزد خدا مطلوبتر از صرف آن در حج است كه اگر در اين صورت نرفتن به حج براى او سخت نبوده و از مردم خجالت نكشد و وجود مردم و آگاهى آنان در اين مورد براى او يكسان باشد و براى او فرقى نداشته باشد كه مردم او را مطيع يا گناهكار بدانند و براى او سخت نباشد كه مردم با او مانند ساير كسانى كه به حج نرفتهاند ، رفتار كنند ، معلوم مىشود كه نيت او از حج فقط نزديك شدن به خدا بوده و نيت خود را براى خدا خالص نموده است .
و اگر علاوه بر اين براى رفتن به حج اشتياق كاملى نشان داده و در راه رسيدن به حج و زيارت او از هيچ كوشش و تلاشى فرو گذار نكرده ، سختيها را راحت ديده و با كمال جديت تمام موانع را از سر راه بردارد ، معلوم مىشود نيت او چيزى جز نزديكى به خدا و زيارت او نيست .
دربارهء تفسير اين فرمايش خداوند متعال كه از كليم نقل قول نموده است : « پروردگارم ! بسويت شتافتم تا خوشنود شوى » روايت شده :
« موسى چهل روز از خوردن غذا و نوشيدنى خوددارى نموده و نخوابيد . » آنگاه به لوازم اين نيت عمل كند . كه اگر اين قصد بوجود آمد لوازمش خودبخود بوجود مىآيد و احتياج به ياد دادن و يادآورى
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 387
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٣٨٧