به او مربوط نبوده ، سخنان باطل ، دروغ ، غيبت ، تهمت ، تعرض به آبروى مؤمنين ، فحش ، اذيت و غيره . اگر ببيند كه تمام اين موارد همانطور كه بوده باقى مانده ، بايد بداند كه اين مطلب ناشى از كارهاى بد او در اين ماه پر بركت بوده و تاريكى گناهانش بر نورهاى اين شهر درخشان و روشنى بخش فائق آمده است . زيرا ممكن نيست كه نورهاى ماه رمضان ، شبهاى قدر و اين دعاهاى گرانقدر قلب او را روشن كند ولى باز هم به گناهان سابق خود ادامه دهد .
كسى كه چنين ضررى كرده است ، بايد از خطر دعاى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بترسد ، آنجا كه مىفرمايند : « خداوند كسى را كه از ماه رمضان خارج شود و آمرزيده نشود نيامرزد . » زيرا يكى از سختترين مصيبتها و بزرگترين بلاها همين است . بايد با يارى خدا ، پناه آوردن به رحمت و رفتن به درگاه او - و در حالى كه با زبان حال مىگويد : « اى كسى كه به داد بيچاره مىرسى هنگامى كه تو را بخواند و گرفتارى او را بر طرف مىنمايى ! » - خود را اصلاح نموده ، بر گناهان خود گريسته و آثار اين اعتراف صادقانه را در خود هويدا سازد و با زبان حال بگويد :
« هيچ خدايى بجز تو نيست تنزيه مىكنم تو را و منم كه ستمكارم . » يكى از نشانههاى اصلاح حال داشتن علامت گناهكاران و ترس آنان و آمرزش خواستن از خداى متعال باندازهء گناهان مىباشد . و اگر نفس او كه عادت به تنبلى نموده است ، نتواند او را براى بجا آوردن حق استغفار يارى كند ، بايد از درى كه شيطان از آن در وارد شد و به مراد
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 324
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٣٢٤