بزرگ به او اقتدا نمايد كه اين كار گواراى او باد . و اگر نمىتواند حتما باندازهاى كه مىتواند آن را انجام بدهد . و كمترين كارى كه در اين جهت مىتواند انجام بدهد اين است كه ستمهايى كه زن ، فرزند ، خدمتكار و اجيرش نسبت به او روا مىدارند را ثبت كرده و در شب آخر ماه رمضان از آنان گذشت نمايد . و بهتر است آنچه را كه ثبت كرده است يك يك گفته و با پروردگار خود مناجات نمايد و بگويد :
خداوندا ! فلان بندهات در فلان مورد به من ظلم كرد و من صبر كردم و . . . آنگاه بگويد : خدايا ! مىدانى به من ظلم كردند و فقط بخاطر ترس از تو از آنان انتقام نگرفتم . به اين اميد كه تو نيز عذاب خود را از من بازدارى . بندگانت را امر به عفو نمودى . پس آنان را از عفو خود محروم مفرما كه شما به عفو شايستهتر از كسانى هستى كه آنان را به عفو دستور دادى .
خدايا ! به من توفيق دادى كه كسانى را كه به من ستم كردند ببخشم و بدين وسيله بر من منت گذاشتى . پس مرا از عفوت محروم مفرما . زيرا منت تو به جهت گذشت من از ديگران ، بزرگتر از منت گذشت تو از من مىباشد . و بخاطر اين منت بزرگ آن منت كوچك را هم نصيبم بفرما .
خداوندا ! بنده ، مالك حقيقى نيست و حق مال مالك اوست . پس كسى كه به من ستم كند حق تو را از بين برده و هنگامى كه امر فرمودى كه او را عفو نمايم در حقيقت تو او را عفو نمودى . پس آنگاه كه او را عفو مىنمايى از من نيز درگذر .
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 321
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٣٢١