خداوند چهار چيز را در قلب او جايگزين مىنمايد : غمى كه هيچگاه از او جدا نشود ، كارى كه هيچگاه از آن فراغت نيابد ، فقرى كه هيچگاه به بىنيازى نرسد و آرزويى كه به پايان آن نرسد . » و از اين عبارت كه « پيوند خود را با خدا بريده است » غافل مشو كه اين خود مجازات بسيار بزرگى است .
اين عاقل ! اين ضرر و بدبختى بزرگ را در ترازوى عقل خود با هر ضرر دنيايى كه تصور مىشود مقايسه كن و ببين آيا بين اين دو نسبتى هست . درباره مصيبت خود در زمان مهلت بينديش ، فرصتها را از دست نداده و براى روز افسوس و پشيمانى و طولانى بودن روز قيامت و ترسهاى آن خود را آماده كن . از عذاب ، انتقام و مجازات سخت روز قيامت بر نفس خود بگرى ، نفسى كه در اين دنيا به نعمت و آسايش عادتش دادهاى . و بگو : « اى پروردگار و آقا و مولاى من ! از چه چيزى به تو شكايت كنم و براى كدام فرياد بكشم و گريه كنم ! براى درد عذاب و شدت آن ! يا بخاطر طولانى بودن عذاب و مدّت آن ! يا از عقرب و مار يا از گرز آهنين و زنجير ! » شايد از اين تفكر پندى گرفته و با توبهء راستين آمادهء سفر شوى و با انجام نيكيها گناهان را از بين ببرى . زيرا پروردگار ما را خيلى دوست داشته و گناهانمان را مىبخشد . خداوندى مهربان و سپاسگزار كه توبه را پذيرفته ، با پاداشهاى زياد از خوبيهاى كم سپاسگزارى نموده ، لغزشها را از بين مىبرد و گناهان را تبديل به چند برابر نيكى مىكند .
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 31
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٣١