از دو راه مىتوان اين مطلب را اثبات كرد : با دليل عقلى و دليل نقلى .
دليل نقلى عبارت است از آيات و روايات زير :
« هيچكس نمىداند به پاداش نيكوكاريش ، چه نعمت و لذتهاى بىنهايت كه روشنى بخش ديده است ، براى او مخفى ( ذخيره ) شده است . » « 1 » و « اگر نعمتهاى خداوند را بشماريد ، نمىتوانيد تمام آنها را بشماريد . » « 2 » و در روايات متواتر آمده است : « در هر روز جمعه نعمتهاى بهشت دو چندان شده و اين مطلب پايانى ندارد . » و در حديث معراج است كه : « خداوند متعال مىفرمايد : در هر روز هفتاد بار به آنها ( اهل بهشت ) مىنگرم . در هر بار با آنان سخن گفته و دارايى آنان را هفتاد برابر مىگردانم . » دليل عقلى اين است كه : از زمانى كه خداوند ماديات را در اين دنيا آفريده تاكنون به آن نظر نيفكنده است . با اين وجود اين همه نعمت در اين دنيا وجود دارد . با سنجش اين جهان با جهان آخرت كه جهان نزديك شدن و ديدار او مىباشد به اين نتيجه مىرسيم كه نعمتهاى آن جهان افزونتر و قابل مقايسه با نعمتهاى دنيا نيستند .
بعضى از دانشمندان خداشناس گفتهاند : چيزهايى كه در بعضى از جهانهاى آخرت مىباشد ، همگى سرشار از بىنيازى و زندگى
هامش
( 1 ) سجده . آيه 17 .
( 2 ) نحل . آيه 18 .