مطمئن نشو . و امتحان اين نيت هم به اين ترتيب است كه فرض كنى ، اگر به ديگرى اقتدا كنى و اين ترويج و بزرگداشت تحقق پيدا كند ، آيا رغبت تو به « اقتدا نمودن » بيش از « امامت » خواهد بود يا خير ؟
امر صدق و اخلاص باريكتر از مو و بر بسيارى از عاملين مدتهاى طولانى پوشيده مانده و با اتفاق رويدادى ارشاد شدهاند .
از بعضى از علماى بزرگ نقل شده است كه سى سال در صف اول نماز جماعت حاضر مىشد ، بعد از سى سال بخاطر مانعى نتوانست به صف اول برسد و در صف دوم ايستاد و گويا از اين كه او را در صف دوم مىديدند ، خجالت مىكشيد اين جا بود كه فهميد مواظبت او بر صف اول همراه با ريا بوده است . به همين جهت تمام نمازهاى اين مدت را قضا كرد .
برادرم ! به اين عالم مجاهد بنگر و در مقام والاى او در تلاش و كوشش تأمل كن كه چگونه در اين مدت طولانى هميشه در نماز جماعت در صف اول حاضر بود و عهدهدار امامت جماعت نشد و آنگاه بخاطر اين شبهه نماز سى سال را قضا كرد . و از اين مطلب به عظمت كار و اهتمام زياد گذشتگان در اخلاص و تلاش پىببر .
وعظ نيز مانند امامت است . علاوه بر اين كه وعظ نيز خود آفات بسيار دقيقى دارد و اكثر آن از آفات زبان بشمار مىآيد . آفاتى كه بزرگان نتوانستند از آن دورى كنند و به همين جهت سكوت را اختيار كرده و آن را مطلقا بهتر از سخن دانستند ، با اين كه سخن قطعا بهتر از آن است .
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 284
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٢٨٤