ببيند رغبت او به امامت اعيان و اشراف و پادشاهان بيش از رغبت او به امامت ديگران است ، بايد بداند قصدش يا خالص براى جاه و مقام است يا مخلوط با آن . و اگر نفس و شيطانش ميل او را آراسته و به او بگويند : ميل تو به زيادى مأمومين بخاطر زيادى ثواب و از جهت ترويج دين و بزرگداشت شعائر خداوند است ، نبايد با اين وسوسه فريب بخورد ، مگر زمانى كه صدق قصد خود را در بدست آوردن ثواب بيشتر ، بررسى نمايد .
[ ب - ] يا اين كه فرض كن ، اگر امامت يك يا دو نفر را كه به جهات مختلفى به رضايت خداوند نزديكتر و پاداش آن ، از امامت انبوهى از مردم بيشتر است را داشته باشى ، آيا رغبت و ميل تو در اين صورت به اين جماعت كم ، بيشتر از جماعت زياد است ، يا نه . شناخت صدق نيت در ترويج دين و بزرگداشت شعائر از اين راه نيز ميسر است كه فرض كنى اين مطلب ، با امامت شخص ديگرى بيش از امامت تو تحقق پيدا مىكند - بخصوص زمانى كه تو نيز به او اقتدا كردهاى - و ببينى آيا رغبت تو به ترويج و بزرگداشت در اين صورت ، با زمانى كه تو امام جماعت بودى ، تفاوت دارد يا نه .
و اگر نفس و شيطان باز وسوسه كند كه ميل تو ، به ترويج با امامت خودت به اين جهت است كه مىخواهى سعادت اين عبادت نصيب تو شود ، نه ديگران زيرا عابدين در اين عبادات با هم مسابقه مىدهند ، باز هم تا موقعى كه صدق نيت را آزمايش ننمودهاى از صدق اين نيت
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 283
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٢٨٣