قرار مىداد .
بيشتر مردم در دعاى خود به اين حالت از حالات سهگانهاى كه گفتيم دچار مىشوند ، و كمتر به حالت دوم دچار مىشوند كه عبارت بود از اين كه خود را فردى متقى دانسته و از رفتار پروردگار با خود خوشنود نيستند . و به همين جهت در اعتراف به كوتاهى خود و فضل پروردگار دروغ مىگويند . و گمان نمىكنم قسم سوم ، يعنى كسى كه مسخره كند ، در ميان مسلمين پيدا شود .
آنچه درباره شايستگى خود ، به جهت غفلت در مناجات با پروردگار خود گفتيم ، باقتضاى حكم عقل و عدالت پروردگار بود . ولى رفتارى كه خدا با فضل خود و بجاى عدلش ، با ما دارد ، همان است كه امام عليه السّلام بيان فرمودند : « خداوند آبروى ما را حفظ كرده ، و سلامتى كامل خود را از ما نمىگيرد ، نعمتهاى خود را از ما نگرفته و ما را فريب نمىدهد .
گناهان ما را پنهان نموده و خوبيهاى ما را آشكار مىنمايد . و با ما مانند كسى كه از او اطاعت كرده ، رفتار نموده و ما را به غير خودش واگذار نمىكند . در توبه را بر ما نبسته و از لغزشهاى ما چشم پوشى مىكند . ما را دعوت نموده تا به درگاه او دعا كنيم . و وعده اجابت داده است . و بر كسى كه با سرپيچى از او ما را سرزنش كند ، خشم گرفته ، و با اين كه احترام او را نگه نداشتهايم ، مؤمنين را از هتك حرمت ما نهى مىنمايد .
عطاياى خود را از ما سلب ننموده و ما را بدون كمك نمىگذارد و ما را از كفايت نمودن خود خارج نمىفرمايد . . . تا آخر فرمايشات آن
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 263
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٢٦٣