ده . و به درگاه خدا تضرع نموده تا با عفو عالى و پذيرش و خوشنوديش با من رفتار نمايد ، و نگاه رحمتى به من نمايد كه بعد از آن خشمى نبوده و مرا به شيعيان مقرّب و دوستان سابق شما ملحق نمايد . زيرا شفاعت تو را بخاطر مقام ارجمندى كه نزد او دارى رد نمىكند . پس به حق اين مقامى كه خداوند به تو عنايت فرموده است از تو مىخواهم ، مولايم ! كه آنچه از تو خواستم به من ارزانى داشته و به مقدار كرامتت بيش از آن عنايت كنى . آقايم ! به حقارت ، خوارى و بد حاليم نگاه نكن ، چون كريمان در پذيرايى از ميهمان هيچكدام از عطاياى خود را بزرگ نديده ، و كرامت و عطاياى خود را با ميهمان و درخواست كننده ، اندازهگيرى نمىكنند . زيرا عطا باندازهء عطا كننده و پذيرايى باندازهء ميهماندار است .
سرورانم ! شماييد كه به كريمان ، آداب كرامت ، و به بخشندگان خوى سخاوت و بلند نظرى آموختيد . اگر بخشش ذكر شود ، شما اول و آخر آن و اصل و فرع و پايان آن و اگر كرم گفته شود ، شما معدن و جايگاه آن مىباشيد ، خواهندهء از شما ، رد نمىشود و آرزومند از شما نا اميد نمىگردد .
سرورانم ! شما فرموديد : نيكى مانند باران به نيكوكار و بدكار مىرسد . پس مرا از ابرهاى رأفت خود محروم نفرماييد ، باران رحمت شما بر من نيز ببارد كه من گرسنه جود و تشنهء كرم شما هستم . راضى نشويد كه ميهمان شما شب را در خانه شما گرسنه و تشنه بخوابد .
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 266
مساهمون: ابراهيم محدث
ص٢٦٦