[ 1 - ] اگر در اثناى روزه به غذاى خوشمزه يا همسر زيبا يا سفرى كه در آن نفعى باشد ، برخورد كردى و نشاط روزه در تو كم و روزه برايت سنگين شده و انتظار رهايى از روزه را كشيدى ، باز هم خالص نيستى .
زيرا تو نيز از بندهات خدمتى را كه بر خود سنگين بداند ، قبول نمىكنى بلكه بخاطر آن او را طرد و ترك مىكنى .
[ 2 - ] اگر اتفاقى بيفتد كه شكستن روزهات ، نزد خدا بر گرفتن آن برترى داشته باشد ولى از شكستن روزه در نزد مردم خجالت كشيدى بدان كه مخلص نيستى . زيرا اگر در عمل و قصد خود مخلص براى خواسته خدا بودى ملاحظه هيچكس را نمىكردى .
[ 3 - ] اگر در اثناى روزه ديدى كه روزه تو را از انجام بعضى از واجبات يا امورى كه نزد خدا اهميت بيشترى دارد ناتوان نموده است ولى با اين حال روزه خود را نشكستى ، وارد دسته رياكاران در عبادت شده و عبادت تو جزو گناهان كبيره مىشود . وظيفه تو در اينجا انجام عملى است كه نزد خدا مهمتر است و نبايد ملاحظه اين كه مردم عذر تو را نمىدانند ، داشته باشى . زيرا اين مطالب روزه يا اخلاص تو را از بين مىبرد ، گرچه در اول روزه تو صحيح و مورد رضايت خداوند بود . در صورت پيش آمدن چنين مطلبى بايد فورا آنچه را كه نزد خدا مهم است انجام داده و عدم آگاهى مردم به عذر را نبايد ملاحظه كرد . و اگر چنين مسألهاى اخلاص را از بين برد ، بايد فورا از آن توبه نمود . آنچه تو را از خدمت مولا و انجام اعمالى كه موجب خشنودى پروردگارت است ،
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 121
مساهمون: ابراهيم محدث
ص١٢١