بخاطر عظمت و بزرگى پروردگار و نور و زيبايى اوست كه كارهايشان را بخاطر او انجام داده ، براى او فروتنى نموده و او را عبادت مىكنند . و بدون تفكر ، ترديد و اختيار اين امور را انجام مىدهند . بلكه اعمال آنها شبيه به عمل ناچاران است . همانگونه كه على عليه السّلام در حديث همّام دربارهء آنان مىفرمايد : « بل خامرهم من عظمة ربهم ما طاشت به عقولهم ، از بزرگى پروردگارشان بىفكر شدهاند . » يا شبيه عمل كسانى كه بخاطر آشكار شدن زيبايى خدا و جلوهگر شدن نورهاى جمالش مجذوب و متحير شدهاند مىباشد ، آنانى كه مجذوب و سرگردان شده ، در مقابل خداوند تضرع نموده و تملّق مىگويند ، در تاريكى شب و هنگامى كه پردهها كشيده شده و هر دوستى با دوست خود خلوت كرد ، در مقابل او ايستاده و پيشانيها را بر خاك مىگذارند و به گريستن ، ناليدن ، تضرع و شكوه مىپردازند . و خداوند سختيهايى را كه آنان تحمّل مىكنند ديده و شكايتهاى آنان را از دوستى خود مىشنود ، آنان را به گرمى پذيرفته جمال خود را به آنان مىنماياند . و با آنان رفتارى بسيار شايسته خواهد داشت .
ولى كسانى كه از خدا جز بهشت و جهنّم او نمىدانند ، كارهايشان بخاطر ترس از آتش و براى رسيدن به بهشت است و نمىتوانند مانند عارفان دوستدار و مشتاق عمل نمايند ، ولى مىتوانند دربارهء عظمت آفريدگار و نعمتهاى فراوان و بيشمار او انديشيده و خود و دل خود را از ياد آتش و بهشت خالى نمايند و بدين ترتيب براى اينكه بدون ترس
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 124
مساهمون: ابراهيم محدث
ص١٢٤