و نخلها و قصرها از آن قومى از آل زبير و آل ابو احمد . « 1 »
مصعب بن عمر زبيرى را ملكى است در بطن نخله و عبد الملك بن يحيى كه مردى توانگر بود از ابو عبد اللّه چشمهاى را به نام ملح در سايه به ده هزار دينار خريد . « 2 »
املاك طلحه
واقدى از اسحاق بن يحيى ، از موسى بن طلحه روايت مىكند كه طلحه هر سال از عراق صد هزار دينار سود حاصل مىكرد و اين غير از غلات او در سراة و جز آن بود . طلحه قوت سالانهء خاندان خود را از مزرعهاش در قنات فراهم مىكرد . او را بيست ستور آبكش بود و او نخستين كسى است كه در قنات گندم كاشت . « 3 » از مشهورترين املاك او در عراق نشاستج بود . امام على - ع - نشاستج را مصادره ننمود بلكه پس از قتل طلحه ، در جنگ جمل آن را به فرزندان طلحه بازگردانيد .
موسى بن طلحه گويد : عثمان موضعى را به طلحه واگذاشت و جايى را در حضرموت به عوض بگرفت . « 4 »
ابن حبيب گويد : طلحه باغى داشت كه آن را به ششصد هزار از او مىخريدند ، ليكن او نفروخت و آن را به يكى از خويشاوندانش « 5 » به رايگان داد . البته ما نمىدانيم كه اين باغ در كجا بوده است .
زبير بن بكّار به سند خود روايت مىكند كه رسول خدا - ص - در غزوهء ذو قرد بر آبى به نام بيسان مالح ( شور ) گذشت ، چون آبش نيكو بود ، پيامبر نامش را تغيير داد و طلحه آن را خريد و تصدق كرد . « 6 »
ابو الفرج اصفهانى گويد : عايشهء بنت طلحه را در طائف مالى بود و قصرى ، چون بيوه
هامش
( 1 ) - بكرى ، ص 1328 .
( 2 ) - نسب الزبير ، ص 155 ، 77 .
( 3 ) - ابن سعد ، ج 3 - 1 ، ص 158 .
( 4 ) - تاريخ الخمس ، ج 2 ، ص 300 .
( 5 ) - المحبر ، ص 151 .
( 6 ) - الاصابه ، ج 2 ، ص 585 ؛ ياقوت ، ج 4 ، ص 55 ؛ سمهودى ، ج 2 ، ص 360 .