تخطي إلى المحتوى الرئيسي

البلدان ( فارسى ) — صفحة 142

مساهمون:

ص١٤٢
شيراز : شهر بزرگ فارس ، شهرى است باشكوه و با عظمت كه واليان آنجا منزل مىكنند و آن را وسعتى است تا آنجا كه در اين شهر خانه‌اى نيست مگر آنكه صاحبخانه را بوستانى است داراى همهء ميوه‌ها و گلها و سبزيها و هر چه در بوستانها مىباشد و شرب اهالى شيراز از چشمه‌هايى است كه در نهرهايى جريان دارد و از كوههايى مىآيد كه برف بر آنها مىافتد . * * * يعقوبى گفته است كه آن ( يعنى نصيبين ) شهرى است با عظمت ، داراى نهرها و باغها و بوستانهاى بسيار و آن را نهرى است عظيم كه به آن ، هرماس گفته مىشود و روى آن پلهايى است رومى و كهن از سنگ و مردم آن قومى از ربيعه ، از بنى تغلب‌اند ، غنم بن عياض غنمى ( عياض بن غنم فهرى ) در خلافت عمر در سال هجده آن را فتح كرد . * * * و ابن واضح گفته است : و قنسرين دوم عبارت است از « حيار بنى القعقاع » « 1 » . * * * و ابن واضح مرتحوان « 2 » و كورهء مصرين را جزو كورهء حلب ، شمرده است . * * * ابن ابى يعقوب گفته است : و شهر مصيصه را ابو جعفر منصور در خلافت خويش بنا كرد و پيش از آن پاسگاه مرزى بود و مأمون كفر بيّا را بنياد نهاد و نهر جيحون ميان آن دو قرار گرفت و روى نهر پلى است كهن و با عظمت كه روى برآمدگى زمين با سنگ از سه طاق بسته شده . * * * ابن ابى يعقوب گفته است : از ثغرهاى شامى بجز اين سه شهر ( انطاكيه و
هامش
( 1 ) بكسر حاء : ناحيه‌اى است از قنسرين كه ميان آن و حلب دو روز راه است . ( 2 ) بفتح ميم و تا و سكون را و حا : از نواحى حلب .