نور الدين بن محمود بن زنگى پيوست و در چند قصيده مدحش گفت . سپس به بغداد شد و تا پايان عمر در آنجا زيست . در شب جمعهء ششم ذوالحجهء سال 554 در گذشت . سبب مرگش آن بود كه گرانى در گوش حس كرد . طبيبى را براى معالجه آوردند . گوشش را مكيد تا آنچه راه شنواييش را گرفته بيرون آرد . ولى تكهاى از مغز سرش بيرون آمد و در حال بمرد . .
1244 - يحيى بن واقد بن محمد طائى [ 1 ]
ابو صالح بغدادى نحوى . از اصمعى و ديگران فرا گرفت . در جوانى شاگرد هشيم بن بشير سلمى و چند تن ديگر از علما بود . در بغداد به سال 165 متولد شد ، سپس در بصره سكونت گزيد و در آنجا وفات كرد . مردى ثقه و صدوق بود . در ادب عربى سمت پيشوايى داشت . جماعتى از او علم آموختند . .
1245 - يحيى بن هذيل بن حكم [ 2 ]
تميمى و قرطبى ، معروف به كفيف ، اديب و شاعر . در اواسط قرن چهارم به مشرق آمد رمادى شاعر و ديگران از او علم آموختند ، در سال 389 در سنّ نودسالگى وفات كرد . .
1246 - يحيى بن يحيى [ 3 ]
معروف به ابن السّمينه [ 4 ] . قرطبى به مشرق آمد و از بغداد و قاهره ديدار كرد ، سپس به ديار خود بازگشت . در نحو و لغت و اخبار و علوم ادبى و شعر و عروض استاد بود . و از حديث و فقه و جدل نيك آگاه . در طب و رياضى و نجوم دستى توانا داشت . به اعتزال مايل بود . در سال 315 ، كه از مشرق بازگشت ، در گذشت .
هامش
[ 1 ] اخبار اصبهان : 356 ، بغية الوعاة 2 : 345 .
[ 2 ] جذوة المقتبس : 358 ( و بغية الملتمس ، رقم 1945 ) ، تاريخ ابن الفرضى 2 : 193 ، الوافى ( خ ) ، نكت الهميان :
307 ، اليتيمه 2 : 14 ، مسالك الابصار 11 : 173 ، عنوان المرقصات : 14 ، كتاب التشبيهات : 314 - 315 .
[ 3 ] طبقات صاعد : 65 ، ابن الفرضى 3 : 185 ، ابن أصيبعة 2 : 39 ، طبقات الزبيدى : 289 ، انباه الرّواه 4 : 34 ، بغية الوعاة 2 : 345 .
[ 4 ] م : السخيه .