ولى در لغت بيشتر به ابو عمرو بن علاء متكى بود به سبب كثرت آگاهى ابو عمرو در لغت ، ابو عمرو به سبب هوشمندى او به دو متمايل بود و او را به خود نزديك مىساخت .
جماعتى نيز از او ، يعنى ابو محمد يزيدى علم آموختند . از جمله پسرش محمد بود و ابو عبيد قاسم بن سلّام و اسحاق بن ابراهيم موصلى و ابو عمر دورى قارى و جمعى ديگر .
وى در قرائت در اداى كلمهاى چند با ابو عمرو اختلاف داشت . مردى صحيح الرواية و ثقه و صدوق بود . در ايام رشيد ، او و كسائى در بغداد معلم قرآن بودند در يك مسجد . با وجود اين اديب و شاعرى توانا بود ولى متهم بود كه به اعتزال گرايش دارد .
در خراسان به سال 202 در سن 64 سالگى وفات كرد . از اوست : كتاب الوقف و الابتداء ، و كتاب النوادر فى اللغه به شيوهء النوادر اصمعى ، كه براى جعفر بن يحيى تأليف كرد . و نيز كتاب المختصر در نحو ، براى يكى از فرزندان مأمون نوشت و كتاب النّقط و الشّكل ، و كتاب المقصور و الممدود ، و غير اينها . .
1239 - يحيى بن محمد [ 1 ]
الشريف ابو المعمّر بن طباطباى علوى ، نحوى و اديب و فاضل بود . با ابن برهان در اين علوم بحث و گفتگو مىكرد . از على بن عيسى ربعى و ابو القاسم ثمانينى تحصيل علم كرد و ابو السّعادات هبة الله بن شجرى از او فرا گرفت و به او افتخار مىكرد . در ماه رمضان سال 478 وفات كرد . .
1240 - يحيى بن محمد بن عبد الله بن [ 2 ] عنبرى [ 3 ]
ابو زكريا عنبرى از موالى بنى حرب سلمى و از مردم نيشابور بود مفسرى توانا بود و لغوى و اديب و فاضل . قاضى عبد الحميد بن عبد الرحمن نيشابورى گويد : بعد از ابو زكريا فوايد از مجلس ما رخت بربست ، زيرا وى بيش از ده سال از مردم اعتزال گزيد و در هيچ مجلسى حاضر نمىشد .
هامش
[ 1 ] المنتظم 9 : 25 ، النجوم الزاهرة 5 : 123 ، لسان الميزان 6 : 276 ، بغية الوعاة 2 : 342 .
[ 2 ] م : عبد الله العنبرى .
[ 3 ] الانساب 9 : 74 ، اللباب ( العنبرى ) ، عبر الذهبى 2 : 265 ، سير الذهبى 15 : 533 ، مرآة الجنان 2 : 337 ، طبقات السبكى 3 : 485 ، بغية الوعاة 2 : 342 ، النجوم الزاهرة 3 : 314 ، الشذرات 2 : 369 ، طبقات الداودى 1 : 42 .