به عهده مىگيرد ، و او را هرگز به غير وا نمىگذارد .
و اما قيام و سر برداشتن پس از ركوع ،
نيت انسان در انجام اين عمل ميبايستكه اين باشد كه پس از خضوع و خشوع و تواضع در برابر پروردگار بحول و قوهء او بر دشمنان او گردن افرازد ، و برترى جويد ، و در هنگام گفتن تكبير آن ، دستها را كه بلند مىكند از تواضع و فروتنى در مقابل دشمنان خدا تبرى بجويد ، و مستحب است كه در هنگام ركوع پشت خود را صاف نگه دارد و گردنش را بكشد به اين نيت كه من به تو ايمان آوردم گر چه گردنم را بزنى ، سپس سر را بلند كند به اين اميد كه خضوع و خشوع و تسبيح و حمدش قبول درگاه الهى شده باشد ، و با حول و قوهء او بر دشمنان او غالب آيد ، و اين اميد را با اين ذكر كه بر زبان مىآورد كه « سمع اللَّه لمن حمده » ( هر كس كه حمد و ستايش حضرت حق كند خداوند آن را مىشنود ) تأكيد نمايد .
سپس خضوع و خشوعت را نسبت به پروردگار با گفتن اين ذكر كه :
اهل الكبرياء و العظمة و الجود و الجبروت .
زيادتر نما ، بعبارت ديگر پس از اينكه براى عبوديت و بندگى خدا قيام نمودى ، اين قيام اقتضا مىكند كه از اينكه براى خود در قيام بعبوديت و بندگى او حول و قوه اى ببينى با انجام ركوع تبرى بجوئى ، و با اين عمل او را از اينكه برايش در حول و قوه شريكى باشد منزه بدانى ، و اقتضاى اين امر اينست كه تو با اينكه در مقابل او ذليل و خاضع و خاشع هستى بر دشمنان او و دشمنان دوستان او بحول و قوهء او برترى و تفوق داشته باشى . و اقتضاى تصور اين مطلب اينست كه پس از اين برترى
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 422
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٤٢٢