مطلب اول بالا بردن دستها در هنگام گفتن تكبيرة الاحرام است كه در آن بيان امورى چند لازم است :
مطلب اول در كيفيت اين عمل ، كه ميبايست با اول تكبير دستها بلند شود و به آخر آن دستها فرو افتد بگونه اى كه با تمام شدن تكبير بالا بردن دستها هم تمام شود ، و بايد در هنگام بالا بردن دستها كف دستها به سمت قبله باشد .
دوم در مقدار اين عمل است كه بهتر اين است كه سر انگشتان تا محاذى قسمت پائين گوش برسد .
سوم بيان آنچه كه مقصود از اين عمل است كه عبارت از تبرى و بيزارى جستن از هر شرك و شريكى و از هر چه كه مشركان قائل به آن هستند مىباشد ، و ثمرهء آن برائت جستن در پيشگاه خداوند متعال از همهء گناهان و معاصى خود و از عذاب جهنم و آتش آن است .
مطلب دوم راجع به نفس تكبيرة الاحرام است و در آن نيز مطالبى است :
اول اينكه آنچه واجب است همان تكبيرة الاحرام است ، ولى پس از آن گفتن شش تكبير بنابر اقوى مستحب است .
دوم در بيان دعاهائى كه در هنگام گفتن تكبيرة الاحرام رسيده و آن اينست كه نماز گزار پس از تكبير سوم بگويد :
الَّلهمّ أنت الملك الحقّ لا إله الا أنت سبحانك انّى عملت سوءا و ظلمت نفسي فاغفر لي فانّه لا يغفر الذّنوب الا أنت .
و بعد از تكبير پنجم بگويد :
لبيك و سعديك و الخير في يديك و الشرّ ليس إليك و المهدى
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 319
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣١٩