و زود است كه پروردگارت به تو عطا كند ، تا تو خشنود و راضى گردى .
همهء اينها سعهء رحمت و فضل و بخشش حق تعالى را نويد ميدهد .
و باعث رجاء و اميدوارى بنده مىگردد ، ولى لازم است كه بنده در استخلاص و رهائى خويش از غرور در اين مورد كوشا باشد چرا كه نفس و هواهاى نفسانى گاهى انسان را به غرور ميكشاند و عدم مبالات و بىتوجهى بامور دينى را با رجاء و اميدوارى بر او مشتبه مىسازد و اگر چنين احتمالى پيش آمد ميبايست كه انسان بعلائم و نشانه هائى كه هر يك از اين دو دارند حال خويش را مشخص سازد كه آيا واقعا در طريق رجاء و اميدوارى قدم بر ميدارد و يا گرفتار بىتوجهى و عدم مبالات در امور دينى شده است ، از نشانههاى رجاء ، طلب و از شواهد عدم مبالات در دين ، كسالت و تنبلى در انجام وظايف است .
و اما حياء
منشأ آن معرفت جلال خداوندى و جمال او و آگاهى از مقام عفو و رفتار نيك او با بندگان و كثرت نعمتها و عدم رضايت او براى بنده به نعمتى غير نعمت ديگر ، و عدم غفلت او از مراقبت احوال بنده ، با توجه به قبايح اعمال خود و سوء معامله و رفتارش با اين پروردگار مهربان و نفاق در حضور او با علم او به اين حقيقت ، مىباشد ، و هر گاه كه اين معرفتها براى بنده حاصل شد و آنچه كه بر خلاف اين معرفت و آگاهى - هاى او است از خود مشاهده كرد همان حالتى كه در چنين شرايطى بر او عارض مىشود حياء است . و هر كس كه در ميدان هيبت پروردگار قدمى از روى حياء و شرمسارى بردارد برايش از عبادت هفتاد سال بهتر خواهد بود .
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 316
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣١٦