فصل « دربارهء نيّت »
نيت عبارت است از قصد عبادت بخاطر اينكه آن عبادت يا بنفسه محبوب ، و نزد خدا پسنديده است و يا بخاطر خوف و يا طمع دنيائى و يا دينى است ، و واجب اينست كه نيت براى يكى از اين وجوه خالص باشد با تعيين يا تعين ، و احوط قول اول است مگر در مواردى كه نص بخصوصى رسيده باشد مثل روزهء ماه رمضان ، و تخلف بعضى از صفات عبادت هر گاه از بعضى جهات ديگر معين باشد ضررى ندارد ، مثلا اگر مولى امر نمود كه در فلان وقت و يا فلان مكان دو ركعت نماز بجاى بياورد و اين را واجب نمود و مكلف اين نماز را با همان شرايط بجاى آورد ولى اشتباها قصد استحباب نمود ، اين ضررى ندارد ، و همچنين اگر قضاء و اداء بر او مشتبه شد و يكى را بجاى ديگرى بجاى آورد نيز ضررى ندارد ، و هر گاه عملى را به قصد اينكه محبوب و مورد رضاى پروردگار است انجام بدهد گر چه آنچه كه باعث انجام آن عمل شده فايدهء دنيوى باشد و لو از باب خاصيت ، عيبى ندارد چون اصل همان قصد است گر چه بخاطر انسان هم نباشد .
مطلب ديگر اينكه اصل در عبادت نيت و اخلاص است و دليل
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 265
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٢٦٥