فصل « دربارهء قيام »
بنده اى كه براى خدمت و عبادت در پيشگاه خداى متعال مىايستد موظف است كه با قلب و تمام جوارح و اعضاء اظهار عبوديت و بندگى كند و قيام در هنگام نماز از همين معنا است ، و كمال قيام بدن باينستكه با طمأنينه و آرامش و هيبت و حياء باشد و شخص نماز گزار سر خود را پائين بيندازد و بموضع سجده بنگرد و گردن و پشت خود را راست نگه دارد و دستهاى خود را به روى رانها بگذارد بدون اينكه با دستهايش بازى كند و يا پاهاى خود را حركت دهد ، و دقت كند كه سر انگشتان پا به سمت قبله باشد و بين دو قدم از يك انگشت تا يك وجب فاصله باشد و ثابت و استوار بايستد ، و كمال قلب در هنگام نماز باينستكه اين سخن خداى تبارك و تعالى را پيوسته در نظر داشته باشد كه مىفرمايد : هنگاميكه بر پاى مىايستى در مرآى و منظر پروردگارت هستى و او تو را ميبيند ، و سكون و آرامش در هنگام نماز ، كنايه از مطيع بودن انسان در مقابل اوامر و و نواهى الهى و نشانهء حيا و شرمسارى او از قصور و تقصير در بندگى و عبادت حق به قدر امكان مىباشد ، و اينكه دستها را بايد روى رانها گذاشت و پاها را مرتب بر زمين نهاد اشاره باينست كه او در مقام خدمت است
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 262
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٢٦٢