طريق چپاول ، غارت و ريختن خونها زمين را فرامىگيرد ، بهويژه در ميان فرقهها و پيروان اديان . خداوند از جنگ ميان فرقهها ، به خراب شدن عبادتگاههاى آنها تعبير كرده است ؛ زيرا عبادتگاه سمبل دينى هرفرقه به شمار ميرود و نشانههايى دارد كه برخى از پيروان اديان را از برخى ديگر جدا مىسازد . ديرها از آن يهوديان و كليساها متعلق به مسيحيان است - به بخش واژگان رجوع كنيد - الصلوات به حذف مضاف و در تقدير : مكان الصلوات است و مراد از آن عبادتگاههاى ديگر فرقههاست . برترى مساجد مسلمانان از عبادتگاههاى ساير اديان آن است كه در هرشبانهروز ، پنج بار در آن نماز برپا مىشود و به همين سبب خداوند فرموده است :
« يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيراً » .
گروهى از مفسران مىگويند : مقصود آيه آن است كه خداوند به وسيلهء مؤمنان از مشركان جلوگيرى مىكند و اگر اين مؤمنان نمىبودند ، مشركان عبادتگاههاى پيروان اديان الهى را ويران مىكردند . اگر اين تفسير در برههاى از زمان درست باشد ، در هر زمان و دورهاى درست نيست و نظريه درست در تفسير آيه ، همان چيزى است كه ما پيشتر آن را گفتيم و آن اينكه براى حفظ امنيت و نظام ، بايد نيروى بازدارنده وجود داشته باشد ، خواه اين نيرو بهدست مؤمن به خدا باشد و يا به دست كافر . امام على عليه السّلام مىفرمايد : « وجود يك حاكم براى مردم ناگزير است ، خواه نيكوكار باشد و خواه بدكار كه مؤمن در سايهء حكومت او به طاعت مشغول است و كافر هم [ از زندگى ] بهرهمند مىگردد . خداوند در زمان او هركه را به اجل مقدر مىرساند و به وسيلهء او ماليات جمع و با دشمن پيكار مىشود و راهها ايمن مىگردد و حق ضعيف و ناتوان از قوى و ستمكار گرفته مىشود ، تا نيكوكار در رفاه و از بدكار آسوده باشد » .
شايان ذكر است كه امام عليه السّلام اين سخنان را در پاسخ شعار خوارج ايراد فرمود ، زيرا آنان مىگفتند : ( لا حكم إلا لله ) حكومت تنها از آن خداوند است » . به نوشتهء ما زير همين عنوان ، در جلد چهارم نگاه كنيد .