از غرق شدن فرعون وعدهء آن را داد ، اشاره مىكند و آن اينكه موسى عليه السّلام بهطور مىآيد و خدا تورات را بر او نازل مىكند كه در آن ، قوانين و احكام بيان شده است .
وَ نَزَّلْنا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوى * كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ .
اين آيه عينا در آيهء 57 سورهء بقره ، جلد اوّل بيان شد .
وَ لا تَطْغَوْا فِيهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِي وَ مَنْ يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِي فَقَدْ هَوى .
ضمير « فيه » به « رزقى » برمىگردد كه از سياق سخن بهدست مىآيد . مقصود از طغيان در روزى آن است كه انسان آن را از راه نامشروع بهدست آورد و يا آن را در راه غيرمشروع خرج كند . معناى آيه چنين است : هركس مال را از راه حرام بهدست آورد و يا آن را در راه حرام خرج كند ، كيفر او در نزد خداوند ، هلاكت و عذاب سوزان است نظير فرعون و ديگر گناهكاران و ستمگران .
وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى .
خداوند به چهار شرط گناهان را مىبخشد :
1 . توبه : پشيمان شدن از گناهان گذشته و تقاضاى آمرزش از اين گناهان .
2 . ايمان به حق ، در هرجا كه بوده است و خواهد بود ، خواه موافق هوسها و غرضها باشد و خواه مخالف آنها .
3 . عمل به حق ، زيرا ايمان بدون عمل همچون لفظ بدون معناست .
4 . هدايت يافتن و مقصود از آن در اينجا آن است كه انسان بايد تا دم مرگ به پيروى از حق ادامه دهد . با اين بيان ، پاسخ پرسش كسى را درمىيابيم كه مىپرسد :
شخص هدايت يافته همان كسى است كه ايمان مىآورد و كار شايسته انجام مىدهد .
بنابراين ، چه دليلى دارد كه هدايت با حرف ثمّ بر ايمان و عمل صالح عطف شود ؟