مراد از « كتاب » تورات و مقصود از اسرائيل ، يعقوب بن اسحاق بن ابراهيم عليه السّلام است و معناى آيه چنين است : خداوند تورات را بر موسى فروفرستاد ، تا به وسيلهء آن بنى اسرائيل به سوى حق و درستى راهنمايى شوند و نيز آنان تنها بر خداوند تكيه كنند و جز او كسى را ولى و ياور خود نگيرند ؛ لكن آنها سخن خدا را تحريف كردند ، گوساله را پرستيدند ، پيامبران را كشتند ، جهان را پر از بدى و تباهى كردند و براى رسيدن به اين هدف ، تمام نيروهاى خود را به كار گرفتند .
ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ .
نوح عليه السّلام به همراه خود ، سه تن از فرزندان خود ( حام ، سام و يافث ) و نيز زنان آنان را در كشتى سوار كرد و مردم پس از توفان از نسل ايشانند كه از جملهء آنان مىتوان از بنى اسرائيل در دوره موسى عليه السّلام ياد كرد . در اين ندا ، خداوند نعمتهايش را براى بنى اسرائيل يادآورى مىكند ، نعمتهايى كه آنها را انكار كردند و به خدا و نعمتهاى او كفر ورزيدند .
إِنَّهُ كانَ عَبْداً شَكُوراً .
ضمير « إنّه » به نوح برمىگردد : اى يهود ! همانند نوح سپاسگزار باشيد و نعمتهاى خدا را به خاطر آوريد ؛ لكن نعمت را جز راستگويان با وفا سپاس نمىگزارند و اسرائيليان از آغاز پيدايش خود ، جز دروغ و نيرنگ و خيانت ، چيزى نمىشناسند .
از امام صادق عليه السّلام روايت شده است كه نوح در بامدادان و شامگاهان مىگفت :
پروردگارا ! تو را گواه مىگيرم كه هر نعمت دينى يا دنيوى كه در بامداد و شام نصيب من مىشود از سوى توست و تو را انبازى نباشد . ستايش ، تنها از آن توست و در برابر اين نعمت ، تو را سپاس مىگويم تا از من خشنود گردى .