معناى منظور به دست بيايد .
از بررسى واژهاى در قرآن كريم به دست مىآوريم كه نار يعنى آتش ، در مورد آتش دوزخ ، آتشهاى روانى ، مفاسدى كه كشش به جهنّم دارد به كار مىرود . صورت ملكوتى اعمال ، مادّهء مخصوص يعنى همين آتش زيبائى به كار رفته است و شايد بتوان آتش اختلافات و هرج و مرج جامعه را نيز استفاده نمود . مثلا آيهء
ما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ
« 1 » « آنها كه مال يتيمان را مىخورند در حقيقت آتش مىخورند » . منظور اين است كه حقيقت عمل مال يتيم خوردن ، آتش خوردن است . از دقّت در سياق عبارت اين معنى به دست مىآيد .
و منظور از آيهء
مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ
« 2 » « هر كه را به آتش برى او را خوار كردهاى » . آتش دوزخ مىباشد .
منظور از
فَأَنْجاهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ
« 3 » « خدا ابراهيم را از آتش نجات داد » . روشن است كه همين آتش دنيائى است كه نمرود براى سوزاندن بدن ابراهيم تهيّه ديده است .
عَلَيْهِمْ نارٌ مُؤْصَدَةٌ
« 4 » « بر آنها آتشى محيط و همه جانبه است » . ممكن است منظور آتش دوزخ باشد و شايد منظور انواع آتشهاى درونى و برونى باشد آتشهاى حسد و حسرت و . . . از درون و آتش دوزخ از برون .
هامش
( 1 ) . سورهء آل عمران ، آيهء 103 .
( 2 ) . سورهء آل عمران ، آيهء 192 .
( 3 ) . سورهء عنكبوت ، آيهء 24 .
( 4 ) . سورهء بلد ، آيهء 20 .