شعر ( هزج )
نوريست ميانِ شعر احمر * از ديذه و هم ز « 2 » روح برتر
خواهى « 3 » خوذ را بذو « 13 » بدوزى * برخيز و حجابِ نفس بر در
آن روح « 4 » لطيف صورتى شذ * با ابرو « 5 » و چشم و رنگِ اسمر
بنموذ خذاى بىچگونه * بر صورتِ مصطفى پيمبر
آن صورت او فناى صورت * و آن نرگسِ او چو روزِ محشر
هرگه كه بخلق بنگريذى * گشتى ز خذا گشاذه صذ در
چون صورتِ مصطفى فنا شذ * عالم بگرفت اللّهُ « 8 » اكبر
و فرموذ كه در خواب جامهء سرخ پوشيذن يا سرخى ديذن عيش است و فرح ، سبزى ديذن زهدست ، سپيذى تقواست ، كبوذى و سياه ماتم و غم و اللّه اعلم
( 3 / 193 ) همچنان منقولست كه روزى حضرت مولانا در مجمع پروانه عند الحضور الصدور و اكابر الجمهور در اثناء معرفت فرموذ كه اللّه تعالى موجود عند الناظر فى صنعه ؛ مفقود عند الناظر فى ذاته ؛ لا يصل الى غير اللّه الّا بالصبر عليه ؛ اللّه اظهر من الشمس ، فمن طلب البيان بعد العيان فهو فى الخسران
شعر ( رمل )
هركه بر هستى حق جويذ دليل * او زيانمندست اعْمَى و ذليل
. . . . . . . . . .
هامش
( 3 / 193 )Z81 بB76 آK140152 , I , H ; 803 , I , T
( 2 )bزKB: -Z- -
( 3 )aخواهىBK: + كهZHK- -
( 13 ) بذوKB: بروZ- -
( 4 )aروحKB: نورZ- -
( 5 )bابرو . . . رنكBK: ابرو چشم رنكZ- -
( 8 ) اللّهZB: إلهKhZ