آورد تا آنگاه كه در سال 567 از دنيا برفت . پس از او پسرش ابو اسحق ابراهيم به امارت رسيد . او نيز در سال 580 در گذشت و بعد از او برادرش طلحه امارت يافت . او در سال 581 با موحدين بيعت نمود و چند تن از مردم ميورقه را نزد ايشان فرستاد . موحدين نيز على بن - الربرتير را با آنان همراه كرده به ميورقه روان داشتند . چون زبرتير به ميورقه رسيد ، پسران اسحاق برادر طلحه ، يعنى يحيى و على ، او را در بند كردند و طلحه را خلع نمودند . در اين احوال خبر رسيد كه يوسف بن عبد المؤمن در گذشته است و اينان عازم افريقيه شدند - و ما در اخبار دولت آنان بدان اشارت خواهيم داشت .
دولت مرابطين در مغرب اندلس منقرض گرديد و زمام امور به دست موحدين افتاد . اينان مرابطين را در هر جاى كه يافتند ، بكشتند . كار موحدين در اندلس بالا گرفت و برخى از خويشاوندان بنى عبد المؤمن را بر اندلس امارت دادند و اينان ملقب به « سيد » بودند . اين سيدها امارت آن ديار را ميان خود تقسيم كردند . يعقوب المنصور از ميان ايشان - پس از اينكه در مقام خويش استقرار يافت - خلق كثيرى از زناته را به جهاد كشانيد . در اين نبردها بر الفونسو پادشاه جيلقيه ، در الارك از نواحى بطليوس شكستى سخت وارد آورد . اين واقعه در سال 571 اتفاق افتاد . همچنين پسر خود الناصر را در سال 579 به جهاد فرستاد . در اين نبرد مسلمانان شكست خوردند و جمعى از آنان كشته شدند .
از آن پس امارت موحدان روى در تراجع نهاد . و او در نواحى اندلس دست يارى به سوى سيدها [ 1 ] دراز كرد و در مراكش نيز كارش به ضعف گراييد . پس از الفونسو يارى طلبيد و در عوض چند دژ از دژهاى اندلس را به او واگذاشت . رجال اندلس و بازماندگان دولت اموى از ايشان برميدند و تصميم به اخراجشان گرفتند و همه را از آن سرزمين بيرون كردند .
اين مهم را محمد بن يوسف بن هود الجذامى يكى از شورشگران اندلس بر عهدهء خويش گرفت .
در بلنسيه زيان بن ابى الحملات ، ابو جميل مدافع بن يوسف بن سعد از اعقاب دولت بنى مردنيش و نيز شورشگران ديگر پديد آمدند . آنگاه على بن هود و همچنين محمد بن يوسف - بن نصر معروف به ابن الاحمر ، عليه او خروج كردند . ابن محمد ملقب به الشيخ بود و مردم جبل ( ؟ ) با او به منازعه برخاستند . هر يك از آن دو را دولتى بود كه به فرزندانشان به ميراث رسيد .
اما زيان [ 1 ] بن ابى الحملات همراه با ده تن از بنى مردنيش در بلنسيه بود ، و از موحدين يارى خواست تا بتواند در امارت بلنسيه بر پاى ماند . بدان هنگام كه السيد ابو زيد بن محمد .
بن ابى حفص بن عبد المؤمن پس از هلاكت المستنصر در سال 620 امارت بلنسيه را به
هامش
[ ( 1 ) ] متن : زيد .