5 -
« قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ »
« 1 »
و در اخبار آيه مزبور را اوسع آيات رجاء شمردهاند ، زيرا تأكيداتى كه در اين آيه است در آيات ديگر نيست و آنها عبارت است از :
( 1 ) كلمه يا عبادى كه بنده را به خود نسبت داده و اين مشعر به تلطف و مهربانى او نسبت ببندگان و اشاره باينست كه بندگان بدانند كه جز در خانه مولى پناهگاهى و غير او فريادرسى ندارند .
( 2 ) كلمه لا تقنطوا كه نهى از قنوط و يأس فرموده ( 3 ) بيان علت نهى كه عبارت از سعه رحمت الهى باشد ( 4 ) كلمه ان مؤكده ( 5 ) جمله اسميه
« إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً »
( 6 ) جمع محلى بالف و لام
« الذُّنُوبَ »
( 7 ) تأكيد بجميعا ( 8 ) تعليل و تأكيد بجمله
« إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ »
با خصوصيات جمله ما قبل باضافه ضمير فصل ( هو ) بنابراين آيه مذكور آبى از هر تخصيص و نص در عموم است .
و اما اخبار : 1 - در كفاية الموحدين از مجالس شيخ طوسى و از معالم الزلفى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه فرمود : روز قيامت مردم محشور شوند درحالىكه هر يك ديگرى را گرفته و مطالبه حقوق خود را از او مىكند ، پس منادى ندا كند يكديگر را عفو كنيد تا خدا شما را عفو كند ، گروهى عفو كنند و گروهى بر مطالبه حق خود باقى باشند ، پس قصرهاى سفيد نورانى به آنان نشان داده و گويند اين قصرها از كسى است كه عفو كند ، پس آن گروه ديگر هم عفو كنند .
2 - در كفاية الموحدين از راوندى بسندهاى خود از حضرت ابى محمد عليه السّلام روايت كرده كه فرمود : خداوند روز قيامت عفوى كند كه از هيچ بندهء تخطى ننمايد ، حتى مشركين بطمع آيند و انكار شرك كرده گويند پروردگارا ما مشرك نبوديم .
هامش
( 1 ) سوره زمر آيه 54