( مبحث پنجم ) در اثبات امامت ائمه اثنى عشر عليهم السلام :
و ادله اين مطلب نيز بسيار است و ما بذكر پنج دليل از طريق عقل و نقل اكتفا ميكنيم .
دليل اول - آياتى از قرآن است كه بانضمام اخبارى كه در شأن نزول و تفسير آنها از طريق عامه و خاصه وارد شده بعضى نص در امامت آنهاست مانند آيه شريفه
« أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ »
و بعضى در بيان فضائل و مناقب و شئون ايشان است و ما اين آيات را در ضمن آياتى كه دليل بر خلافت على عليه السّلام و فضائل و مناقب او بود متذكر شديم .
دليل دوم - اخبارى است از طريق خاصه و عامه كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله باسامى ائمه اثنى عشر تنصيص و بخلافت و امامت آنها تصريح فرموده است و ما بشمهء از آنها اشاره ميكنيم .
1 - حديث ثقلين « انى تارك فيكم الثقلين كتاب اللّه و عترتى لن يفترقا حتى يردا على الحوض ما ان تمسكتم بهما لن تضلوا ابدا » ( من دو چيز گرانقيمت در ميان شما ميگذارم يكى كتاب خدا و ديگر عترت و اهل بيت من و اين دو از هم جدا نشوند تا بر حوض كوثر بر من وارد شوند ، مادامىكه به آنها چنگ زنيد هرگز گمراه نشويد ) .
و اين حديث از احاديث متواتره بين الفريقين است و در غاية المرام به صد و بيست و يك سند آن را نقل كرده و صاحب كتاب عبقات دو جلد كتاب در اين حديث نوشته .
و جاى شبهه نيست كه مقصود از عترت كه پيغمبر صلى اللّه عليه و آله آنان را بنحو امانت